maandag, oktober 02, 2006

Contrast

Gisteren was ik niet in het prachtige Zwitserse stadje Aigle, althans niet fysiek. Ik had er wel willen zijn. Tientallen vakanties heb ik doorgebracht in die streek, hoog in de bergen met zicht op Les Dents du Midi en de Mont Blanc. Ik had daar, tijdens mijn eigen te lang vervlogen triatlonjaren, een prachtig trainingsparcours uitgetekend, over de Col des Mosses en verder over de wondermooie, grillige Col de la Croix. Daar aankomen is nog altijd een beetje thuiskomen. Misschien ben ik er te lang weggebleven.
Ik was wel daar in mijn gedachten. Sven Nys stond er voor zijn zoveelste één tegen allen. Het zou een moeilijke wedstrijd worden, dat wisten we vooraf. Toch rekenden we echt wel op winst. De voorbije twee wedstrijden waren om allerlei redenen niet bepaald volgens plan verlopen. Daarom kon Sven’s vertrouwen wel een kleine boost gebruiken. Bovendien slaapt Sven vanaf vandaag in zijn hoogtekamer, en uit ervaring weten we dat hij dan heel wat van zijn mogelijkheden verliest. Het volgende weekend staat om die reden niet al te vet aangestreept. Soms moeten keuzes gemaakt worden in functie van het verder verloop van het seizoen.
Ik volgde de wedstrijd vanuit het Sporta-To Walk Again Centrum in Tongerlo. Stijn Coninx was daar met zijn team neergestreken om opnamen te maken van een prachtige sporthappening voor rolstoelgebruikers, georganiseerd door onze medewerkers van To Walk Again. Er waren bijzonder veel kinderen komen opdagen. Met een aantal van hen had Stijn een gesprek. Onder meer over hun grote droom. Toffe gasten, onwapenend, eerlijk. Nog maar eens, Stijn is een prachtige film aan het maken. Ik voel het. Ik weet het.
Al die jonge gasten gaven het beste van zichzelf in een speelse, vriend-schappelijke sfeer. En daar stond ik dan, een beetje aan de zijkant, met mijn GSM voortdurend bij de hand. Het contrast kon haast niet groter zijn. Ik was zenuwachtig, ik geef het grif toe. Ik leef mee met mijn atleten. Wat doe ik eraan?
Wat ik hoorde was niet van die aard om de werking van mijn stresshormonen te milderen. Maar wat ik rondom mij zag deed me weer eens beseffen dat af en toe relativeren geen kwaad kan, dat topsport een luxegebeuren is, een privilegie voor hen die begenadigd zijn door moeder natuur.
En toch, ondanks dit besef, viel er een hele last van mij af toen ik hoorde dat Sven het uiteindelijk gehaald had. Het was zeker niet gemakkelijk geweest, maar de eerste veldslag is gewonnen. Opdracht volbracht.

4 Comments:

At 10/02/2006 10:18:00 a.m., Anonymous Anoniem said...

Verdorie Paul, is het niet stilaan tijd om een of andere roman te schrijven? Jouw stukjes lezen zo makkelijk en zijn met zoveel gevoel voor menselijkheid geschreven dat ik er stil van word.

Groet Peter Rwanda

 
At 10/02/2006 11:22:00 a.m., Anonymous AnW said...

Beste Paul,
De eerste WB-cross winnen zorgt hopelijk voor die noodzakelijke boost ;-)
Toch een vraagje: door hier neer te pennen dat je Sven niet top verwacht volgend weekend n.a.v. het verblijf in de hoogtekamer geef je daarmee niet onnodig extra info aan de tegenstand? Of zijn ze toch al op de hoogt evan mekaars trainingsschema's e.d.. Ik heb het dan vooral over de Fidea's :-(

Groetjes van een (her)beginnend blogger.

 
At 10/02/2006 01:27:00 p.m., Blogger pietje velo said...

Paul,
Het is niet zo dat als je stukken minder comments krijgen, dat ze slechter zijn hé. In tegendeel, vaak zijn ze je blogs gewoon heel goed zonder dat we/ik daar iets aan moeten toevoegen.
Het is maar dat je het weet!
succes en blijven schrijven!

 
At 10/02/2006 11:16:00 p.m., Anonymous marlon vanco said...

Paul, dat was het perfecte sociale alibi: je vertoefde daar braaf bij Stijn Coninx, geen speld of prikje tussen te krijgen. Wat zou jij ondertussen je tijd bij Isabelle moeten verdoen, ze kan je toch altijd bellen. Hetgeen dus wel gebeurde. Je zou voor minder stresshormonen krijgen. Een Coach is ook maar een man. Sterkte!

 

Een reactie posten

Links to this post:

Een link maken

<< Home