donderdag, oktober 12, 2006

Achter de schermen is verhuisd !

Achter de Schermen is verhuisd naar http://www.coachpaul.be

woensdag, oktober 11, 2006

Goed en slecht nieuws

Het goede nieuws uit Hawaii komt van Marc Herremans. Alles verloopt volgens plan. Marc heeft spectaculaire vorderingen gemaakt met de wheeler. Hij schat dat hij de marathon minstens 20 minuten sneller zal kunnen afleggen dan vorig jaar. Op dit ogenblik (10 u plaatselijke tijd) is hij bezig aan zijn laatste zeer lange en zware training. Samen met Dirk Van Gossum is hij begonnen aan een biketraining over het 180 kilometer lange parcours, van Kona naar Hawi en terug, over glooiende wegen die de warmte vasthouden en iedere vorm van afkoeling in een handbike beletten. Geloof me dat een dergelijke inspanning geen pretje is. Marc zal ongeveer 8 uur onderweg zijn voor deze training, op en top geconcentreerd en de de blik op oneindig. In zijn geest zal hij, nu al, bezig zijn aan de wedstrijd die volgende week zijn wedstrijd moet worden. Zo hopen we toch. Tot nog toe ziet het er goed uit.
Het minder goede nieuws komt van Luc van Lierde. Tijdens een 24-kilometer lange duurloop vorige zondag kreeg hij bijzonder veel pijn aan zijn scheenbeen. Stappen was na de training haast niet meer mogelijk. “Een beginnend stressfractuur”, zo zei hij mij aan de telefoon. Luc heeft, jammer genoeg, meer dan wie ook ervaring met dit letsel. Ik hoop dat het in het ernstigste geval om een beenvliesontsteking gaat, hoewel ook dat bijzonder vervelend is in het vooruitzicht van de Ironman. Er zit niks anders op dan de verdere looptrainingen te schrappen en meer accent te leggen op het fietsen en het zwemmen. Volgende week test Luc dan nog eens op een zachte ondergrond, en zaterdag gaat hij hoe dan ook van start. Op hoop van zegen. Ik weet dat het reduceren van de looptraining tijdens de laatste 14 dagen op zich geen zware gevolgen heeft. Luc is van nature uit een loper, de basis is tijdens de vorige weken gelegd en de conditie blijft optimaal door de andere trainingen. We kunnen alleen maar hopen dat de opgelegde rust voldoende zal zijn om de felste pijn te milderen en dat de wedstrijdadrenaline Luc door de moeilijkste momenten zal sleuren. Hij heeft dit jaar, met vallen en opstaan, te hard gewerkt om uit een diep dal te klauteren. Al dat werk mag nu niet verloren gaan. Die handdoek wordt niet gegooid.

dinsdag, oktober 10, 2006

Beangstigend

Deze avond stelde Sven Nys in Baal zijn auto-biografie “Ik, Sven Nys” voor. Nog niet zo heel lang geleden was een biografie weggelegd voor mensen die het heden voor het hiernamaals hadden gewisseld, een autobiografie voor mensen die in de wintermaanden van hun leven dicht bij voorgaande actie stonden. Niet zo dus voor sportmensen, zoals Tom Boonen, Sven Nys en Stefan Everts, samen gemiddeld minder dan 30 jaar oud. Alle drie hebben ze op jonge leeftijd de top in hun discipline bereikt en hebben ze intenser geleefd dan anderen die meer dan dubbel zo oud zijn, alle drie hebben ze al heel wat om op terug te kijken. In de loop der jaren zijn zij bijna publiek bezit geworden, een open boek, eerst figuurlijk en nu zelfs letterlijk. Als ik hierover nadenk vind ik dit haast beangstigend.
Ik heb het boek van Sven nog niet gelezen, maar ik hoop dat het boeiend zal zijn, dat duidelijk zal worden dat achter de glorie van de kampioen een gewone gast schuil gaat die keihard gewerkt heeft om te komen waar hij nu staat, en die iedere dag opnieuw het beste van zichzelf moet geven om aan de top te blijven. Waarschijnlijk vind ik er nog veel meer in terug. Grappige, ontroerende en zelfs leerijke zaken. Ik kan haast niet wachten om het boek beginnen te lezen.

maandag, oktober 09, 2006

Voorlopige conclusie

Een Sven Nys die slaapt in zijn hoogtekamer doet het niet slecht, Niels Albert is een groot talent en zeker en vast een coming man, Bart Wellens moet nog verbeteren, Erwin Vervecken is beter begonnen aan het seizoen dan de vorige jaren, Sven Vanthourenhout is goed maar heeft op dit ogenblik problemen met 2 crossen op een weekend. Voilà, dat heb ik gezien dit weekend. Maar het moet allemaal nog beginnen. De teerlingen zijn nog niet geworpen.

Centen

Tijdens het colloquium naar aanleiding van 100 jaar BOIC was, volgens hetgeen ik in de kranten kon lezen, droefenis troef. De huidige budgetten van het BOIC blijken totaal ontoereikend te zijn om nog medailles op de O.S. te kunnen halen, en volgens dhr. Beckers, voorzitter van het BOIC is het hoog tijd dat er eens één visie op de topsport komt. "Vandaag lopen we hopeloos achterop ten opzichte van andere landen. In Nederland gaat er nu al jaarlijks 40 miljoen euro naar topsport. In Australië zelfs 120 miljoen. Groot-Brittannië investeert met het oog op Londen 2012 liefst 900 miljoen euro in de volgende zes jaren. (...) Wat betreft de eenheidsvisie: "Nu is die er niet. Of beter gezegd, nu zijn er te veel visies. We moeten dringend af van de complexe structuren en het grote aantal verantwoordelijken dat zijn zeg wil hebben." (De Morgen,7/10/06 p.41)
Dat laatste begrijp ik niet goed. Ik dacht net dat de topsportmanager overkoepelend werkte boven het BLOSO, het BOIC en de federaties. Voor zover ik weet is hij of de topsportexpert aanwezig bij de gesprekken over de topsportstatuten, samen met de drie andere partners. Moet ik daaruit afleiden dat de voorzitter van het BOIC niet op de hoogte is van het werk van de topsportmanager, of dat hij het tenminste niet au serieux neemt? Enkele dagen eerder trok ook Piet Moons, marketingdirecteur van het BOIC aan de alarmbel. Hij vroeg dringend om een meer professionele opleiding van de (jeugd)trainers in de verschillende clubs. Hij liet, al was het tussen de lijnen, zeer goed verstaan dat de clubs daarop ruim onvoldoende scoren. Een oplossing lijkt echter niet onmiddellijk voorhande te zijn. Centen, weet je.
Zo te zien is er niks nieuws onder de zon. Wat me opvalt is dat het BOIC lijkt te berusten in de huidige situatie. Ik vrees echt dat we nog jaren gaan blijven aanmodderen. Alle voorspellingen over het aantal medailles zijn dan ook nonsens. Zoveel medailles als we meer middelen ZOUDEN hebben, zoveel medailles in 2008, zoveel in 2012 en zoveel in 2016... Medailles zullen vooral het gevolg blijven van individueel talent en werkkracht. We zullen moeten roeien met de riemen die we hebben, en minder zagen over de riemen van de andere boten.

zondag, oktober 08, 2006

Kunstcriticus

Gisteren, na Sven’s overwinning in Zonhoven, bezocht ik samen met mijn vrouw een vernissage van een schilde-rijenten-toonstelling. Ik was me ervan bewust dat ik een andere wereld instapte. De luide aanmoedingingskreten van duizenden supporters waren vervangen door een zacht gemurmel van een klein aantal bezoekers die met een glas in de hand soms aarzelend hun appreciatie uitspraken voor het -overigens mooie- werk van de Duitse kunstenares. Plots nam de heer P., dichter en kunstcriticus, het woord. Met een beetje een warrige, Noord-Nederlands verklankte taal, wat bombastisch ook, eigen toch aan mensen wiens biotoop de kunstwereld is, leidde hij ons in minder dan een kwartier langs het Guggenheim museum in Bonn, het MOMA van New York, Sotheby’s en Christie’s in Londen en één of andere expositie in Portugal. Hij had het over de meesterwerken van Kadinsky en Rotko en goochelde met bedragen van 135 miljoen dollar die neergeteld werden voor één kunstwerk. Verward en toch zwierig presteerde hij het om met veel aplomb een appreciatie neer te zetten die geen tegenspraak duldde, die niet onderbouwd moest worden door feiten, die ingegeven was door een authoriteit die gekend en erkend was in de kunstwereld. Ik was jaloers op die man. Hij had zwier en stijl, en klaarblijkelijk had hij zich een reputatie opgebouwd die hij kon meedragen tot het einde van zijn dagen, zonder dat daar verder meetbare resultaten tegenover hoefden te staan. Toen ik buiten ging had ik het gevoel een veilige, afgeschermde wereld te verlaten. Ik belde Sven om nog eens na te praten over de voorbije wedstrijd, over de wedstrijdtactiek van vandaag, over hoe we de training volgende week gaan aanpakken. Het zal goed moeten zijn, want met zijn en mijn authoriteit in de sportwereld kan het morgen gedaan zijn, mochten de resultaten er niet meer zijn. Het is allemaal zo vluchtig in de sportbiotoop.

vrijdag, oktober 06, 2006

Reflectie

18267. Dat is volgens statcounter het aantal unieke personen dat tussen 1 en 30 september minstens één keer de bereidwilligheid heeft gehad om mijn blogs te lezen. Ik ben dus een tevreden blogger. Misschien is het eens de tijd voor een kleine reflectie.
Ik heb het tijdens de voorbije maanden gehad over voetbal, doping, To Walk Again, triatlon, veldrijden, mountainbike, wegrennen, zwemmen, autoraces, fietstrial, de Mont Ventoux, de bananenrepubliek, Nordic Walking, de Canvaslopers zoals Koen Fillet en Geert Van Vaerenbergh, het TOPSPORT ABC …
Heel wat namen zijn de revue gepasseerd: Bert Anciaux, Jul Clonen, Ivo Van Aken, Jean-Marie Dedecker, Marc Herremans, Sven Nys, Peter Croes, Tom Boonen, Floyd Landis, Patrick Lefevere, Bart Wellens, Roger Vanden Stock, Hugo Camps, Rene Vandereycken, Paolo Bettini, Kenny Belaey, Kim Gevaert, Tia Hellbaut, Rudi Diels, mijn eigenste vrouw, mijn GSM, Joeri Jansen, Stijn Coninx, Stijn Devolder, Leo Theyskens, Midas Dekkers, Filip Meirhaege, Francois Colin, Luc Van Lierde, Johan Boskamp, Ivan Sonck en nog zovele anderen. Ik schrik er zelf van.
Ik heb ook heel wat comments gekregen, positieve en –gelukkig- ook negatieve. Sommige onderwerpen lagen blijkbaar gevoeliger dan andere. Soms provoceerde ik, soms was ik gematigd. Maar vooral probeerde ik recht voor de raap te zijn.
Soms rolde de blog er zo uit, soms was het zwoegen. Ik liet ook wel eens uitschijnen dat coachen niet altijd even gemakkelijk is, dat het wikken en wegen is, balanceren tussen zekerheid en onzekerheid. Maar ik klaag niet, zeker niet. Ik maak schitterende zaken mee, en het is zeker niet altijd kommer en kwel in mijn kleine, gevarieerde sportuniversum. Of moet bij deze foto nog meer commentaar?

donderdag, oktober 05, 2006

Testresultaat

Zelfs al begeleid je een atleet al meerdere jaren, toch kan hij je soms nog verbazen. En dat is het nu wat Sven Nys gisteren deed tijdens zijn inspanningstest. De test werd uitgevoerd op een Avantronic, en beginnend met 100 Watt werd de belasting om de 8 minuten met 40 Watt opgedreven. De lengte van deze blokken maakt de test bijzonder zwaar. Svens beste resultaat was 420 Watt, vorig jaar gerealiseerd rond dezelfde periode. Toen al was dat het beste dat hij ooit gedaan had. Gisteren deed hij nog beter. Hij fietste liefst 8 minuten langer met een belasting die nog eens 40 Watt hoger lag. Schitterend. Professor Hespel, die instaat voor o.a. de begeleiding van het Quick Step team bekeek me veelbetekend, en hij zei dat alleen maar wegrenners van de hoogste categorie een dergelijk testresultaat kunnen neerzetten. Sven scoorde hoog op alle parameters: zijn basisuithouding is beter dan ooit tevoren, zijn hartslag steeg vlot wanneer de belasting echt zwaar werd, en zijn eindverzuring was zeer goed. Ik kreeg nog maar eens de bevestiging van wat ik al wist: Sven is, als alles normaal verloopt, klaar om weer een heel seizoen op hoog niveau mee te draaien.
Toch mag dit voor Sven en mezelf geen aanleiding zijn om minder alert te trainen of de zaken op hun beloop te laten. Er zijn nog problemen die moeten opgelost worden, o.a. Svens probleem om in warme en vochtige omstandigheden te presteren. Deelnemen aan de Olympische Spelen blijft immers het volgende grote doel. We werken aan een oplossing, samen met professor Hespel. Om zoveel mogelijk informatie te krijgen reden Sven en ik gisteravond nog naar Gerard Rietjes, inspanningsfysioloog en officieel “Scientific Consultant” van het Nederlands Olympisch Comite. Dhr Rietjes is al van vóór de Spelen in Athene in dienst van het NOC om alle problemen die zich kunnen voordoen bij de atleten met hitte, vochtigheid, koude (tijdens de Winterspelen), smog, jetlag e.d. op te lossen. Ondanks het feit dat Sven wel eens een concurrent zou kunnen worden van een aantal Nederlandse atleten, stond hij ons bereidwillig te woord. Dit gesprek maakte me ook duidelijk waarom de Nederlandse atleten gewoontegetrouw heel wat meer medailles halen dan de Belgische, maar dat is een andere kwestie. We zijn in ieder geval heel wat wijzer terug gekomen, met het besef dat er werk aan de winkel is.

woensdag, oktober 04, 2006

Ruggesteun

Ik heb het vroeger al wel eens gezegd: het efficiënt begeleiden van atleten vergt een multi-discipli-naire aanpak, zeg maar groepswerk. Ik heb soms de indruk dat nog al te veel trainers op hun eigen kleine eilandje werken, zichzelf en hun atleet afschermend tegen al wie baat zou kunnen hebben bij hun kennis en ervaring.
Onlangs schreef iemand in een comment dat hij het vreemd vond dat ik in mijn weblogs soms extra informatie over mijn atleten geef, informatie waarbij ook hun tegenstanders baat mee zouden kunnen hebben. En inderdaad, ik laat wel eens in de kaarten kijken op vlak van training en planning, op vlak van vooruitzichten en van mijn eigen verwachtingen. En wat dan nog? Iedere atleet vraagt toch een individuele benadering, en louter imiteren leidt tot niks, tenzij tot catastrofes. Bovendien is wat ik prijs geef maar een schakeltje in een veel groter geheel. Een geheel waarin ook ik soms maar een schakel ben.
Meer en meer krijgt dat geheel een naam voor mij: het TOPSPORT ABC van de KULeuven, onder leiding van prof. Peter Hespel. ABC staat voor Advies- en BegeleidingsCentrum. Sinds dit jaar stel ik de expertise die ik tijdens al de voorbije jaren heb opgebouwd graag ter beschikking van dit centrum, in de hoop een steentje bij te dragen aan de verdere uitbouw ervan. Mijn eigen atleten kunnen er alleen maar goed bij varen. Vandaag ben ik trouwens de hele dag daar. Om 9 u beginnen we met een gesprek over en met Peter Croes. Ik wil Peter helemaal integreren in de begeleidingsmogelijkheden van het centrum, in de zekerheid dat dit hem nog beter zal helpen om volgend jaar zijn kwalificatie voor de Olympische Spelen veilig te stellen. Om 10 u komt Sven Nys aan de beurt met een onderwatervetmeting, gevolgd door een inspanningstest. Van 12 tot 14 u hebben we een vergadering over de informatisering en de rapportering van de testresultaten, waarna nog een gesprek volgt met een bijzonder getalenteerde jonge beroepsrenner over zijn trainingsbegeleiding en met Luc Wouters, de trainer van Joeri Jansen.
Een atleet moet onder alle omstandigheden kunnen terugvallen op zijn trainer. Maar soms heeft ook die trainer wel eens een ruggesteun nodig. Ik heb die gevonden. In het TOPSPORT ABC van het “sportkot” te Leuven dus. Ik heb geluk.

dinsdag, oktober 03, 2006

Onmisbaar

Het aftellen voor de Ironman van Hawaii is begonnen. Morgen vertrekt Marc Herremans samen met Dirk Van Gossum naar Kona. Marc heeft een bijzonder hectische week achter de rug. Opnamen met Stijn Conix en verplichtingen allerhande, het is soms niet gemakkelijk voor een atleet die niet alleen wil winnen, maar als het even kan ook het wereldrecord wil pakken. Het is echt wel tijd dat Marc al die beslommeringen achter zich kan laten.
Luc Van Lierde is al ginder, sinds vorige week donderdag. Uit de (al te) sporadische contacten weet ik dat het goed gaat met hem. Luc denkt niet aan een wereldrecord, ook niet aan winnen. Hij gaat voor een rehabilitatie, voor een plaats die moet aantonen dat hij op hoog niveau nog altijd meetelt. Luc als underdog… het is jammer dat het zo ver is gekomen voor zo’n talent.
Ikzelf ga mijn twee atleten achterna, op 16 oktober. Vroeger lukt niet. Tot zolang heb ik het gevoel dat ik hen moet loslaten. ’t Is vreemd. Ik mag alleen maar hopen dat ze geen gekke toeren uithalen en dat ze, indien nodig, zelf de nodige aanpassingen kunnen doen in hun trainingsschema. Op dat niveau wordt iedere fout immers ongenadig afgestraft. Soms voel ik me bijna onmisbaar… Eigen aan het coach-zijn, zeker?

maandag, oktober 02, 2006

Contrast

Gisteren was ik niet in het prachtige Zwitserse stadje Aigle, althans niet fysiek. Ik had er wel willen zijn. Tientallen vakanties heb ik doorgebracht in die streek, hoog in de bergen met zicht op Les Dents du Midi en de Mont Blanc. Ik had daar, tijdens mijn eigen te lang vervlogen triatlonjaren, een prachtig trainingsparcours uitgetekend, over de Col des Mosses en verder over de wondermooie, grillige Col de la Croix. Daar aankomen is nog altijd een beetje thuiskomen. Misschien ben ik er te lang weggebleven.
Ik was wel daar in mijn gedachten. Sven Nys stond er voor zijn zoveelste één tegen allen. Het zou een moeilijke wedstrijd worden, dat wisten we vooraf. Toch rekenden we echt wel op winst. De voorbije twee wedstrijden waren om allerlei redenen niet bepaald volgens plan verlopen. Daarom kon Sven’s vertrouwen wel een kleine boost gebruiken. Bovendien slaapt Sven vanaf vandaag in zijn hoogtekamer, en uit ervaring weten we dat hij dan heel wat van zijn mogelijkheden verliest. Het volgende weekend staat om die reden niet al te vet aangestreept. Soms moeten keuzes gemaakt worden in functie van het verder verloop van het seizoen.
Ik volgde de wedstrijd vanuit het Sporta-To Walk Again Centrum in Tongerlo. Stijn Coninx was daar met zijn team neergestreken om opnamen te maken van een prachtige sporthappening voor rolstoelgebruikers, georganiseerd door onze medewerkers van To Walk Again. Er waren bijzonder veel kinderen komen opdagen. Met een aantal van hen had Stijn een gesprek. Onder meer over hun grote droom. Toffe gasten, onwapenend, eerlijk. Nog maar eens, Stijn is een prachtige film aan het maken. Ik voel het. Ik weet het.
Al die jonge gasten gaven het beste van zichzelf in een speelse, vriend-schappelijke sfeer. En daar stond ik dan, een beetje aan de zijkant, met mijn GSM voortdurend bij de hand. Het contrast kon haast niet groter zijn. Ik was zenuwachtig, ik geef het grif toe. Ik leef mee met mijn atleten. Wat doe ik eraan?
Wat ik hoorde was niet van die aard om de werking van mijn stresshormonen te milderen. Maar wat ik rondom mij zag deed me weer eens beseffen dat af en toe relativeren geen kwaad kan, dat topsport een luxegebeuren is, een privilegie voor hen die begenadigd zijn door moeder natuur.
En toch, ondanks dit besef, viel er een hele last van mij af toen ik hoorde dat Sven het uiteindelijk gehaald had. Het was zeker niet gemakkelijk geweest, maar de eerste veldslag is gewonnen. Opdracht volbracht.