woensdag, september 20, 2006

Wedstrijdspirit

Vandaag beginnen in Salzburg de wereldkampioenschappen wielrennen met de tijdrit voor beloften en voor vrouwen. In deze laatste categorie hebben we één vertegenwoordigster. An Van Rie. Dat wordt niks. Niet dat ik op de hoogte ben van de capaciteiten van Van Rie, ik volg het vrouwenwielrennen niet zo. Ik las wel een kort interview met haar. Na wat gezeur over de al te beperkte financiële middelen zei ze verder “Als ik de tijdritfietsen zie waarmee de mannen uitpakken, dan schaam ik mij voor het materiaal waarmee ik voor de dag moet komen. Mijn fiets kraakt.” Dit lijkt me, op zijn zachtst uitgedrukt, echt niet de goede wedstrijdspirit. Misschien is het beter voor An Van Rie om weg te blijven van het wereldkampioenschap. Dat er geen geld te rapen valt in haar discipline, dat weet ze allicht al veel langer. Dat daar geen verandering in zal komen ook. En van die fiets die kraakt… Ik ken tientallen triatleten die naast hun dagdagelijkse job wekelijks uren en uren trainen, die geen enkele kans hebben om uitgestuurd te worden naar een wereldkampioenschap, die geen sol verdienen met triatlon, die integendeel zeer veel geld uitgeven aan verplaatsingen, inschrijfgelden en materiaal, waaronder een fiets. Velen onder hen rijden met een juweeltje, en ze koesteren het als dusdanig. Het enige wat kraakt zijn hun spieren en gewrichten, als ze nog eens het laatste uit de kast halen om dat ene plaatsje dichter te eindigen. Ik ken ook toppers die jaren hebben geïnvesteerd hebben in hun sport vooraleer ze er, op bescheiden niveau, van konden leven. Misschien moet Van Rie eens met hen gaan praten. Ik ben er zeker van dat ze onmiddellijk 5 kilometer per uur sneller zal rijden. Op een fiets die niet kraakt.

10 Comments:

At 9/20/2006 09:19:00 a.m., Blogger jdm said...

Knap geschreven! Ik las het artikel deze morgen in Het Nieuwsblad en stelde me ook direct de vraag waarom meedoen. Als je met zo'n ingesteldheid start, tja... Tof wat je schrijft over amateur triathleten, ben zelf zelfstandige en probeer er ook het beste van te maken om toch nog intens te kunnen trainen, en ik heb een juweeltje van een fiets...die niet kraakt.
Jos

 
At 9/20/2006 09:39:00 a.m., Anonymous Mike said...

Veel wielrenners en ook triatleten zijn materiaalfreaks...Als amateur kan ik me best voorstellen dat je je geen fiets zoals een prof kan verantwoorden. Niet iedereens ma&pa kunnen zich een fiets van duizenden euro's veroorlozen. Nu kan ik me wel voorstellen dat juffrouw Van Rie al blij was dat er eens iemand van de pers met haar wou praten. De ideale gelegenheid om eens haar beklag te doen, anders komt het er toch niet van.
Ik versta je kritiek Paul, maar iemands mentaliteit/doorzettingsvermogen wordt in een interview niet altijd correct weerspiegeld. Een journalist durft al eens de verkeerde accenten leggen wanneer hij een gesprek van 1 uur moet samenvatten in 300 woorden (misschien wel met de beste bedoelingen).

Ik herinner me nog Luc's eerste triathlon in Jabbeke, op een 'letterlijk' krakende fiets, met een ketting die veel te los op de versnellingen lag, zwom/fietste/liep hij het ganse veld naar huis.

 
At 9/20/2006 11:33:00 a.m., Anonymous Anoniem said...

Ik denk dat An Van Rie hier wel heel snel veroordeeld wordt. Wat verschijnt in een krant geeft zeker niet altijd de juist weer wat de geïnterviewde heeft gezegd, laat staan bedoeld. Ik heb persoonlijk ook al gemerkt dat journalisten soms hun vragen op een dergelijke manier opstellen zodat ze het antwoord krijgen dat zij willen.
Losstaand van dit feit vind ik het eigenlijk een schande dat Van Rie geen goede fiets ter beschikking krijgt. Al bij al gaat het toch over een wereldkampioenschap! Ik kan ergens begrijpen dat Van Rie zich (nog) geen prachtfiets kan veroorloven, maar kan de Belgische Bond hier dan geen mouw aanpassen? Uiteindelijk verdedigt Van Rie toch ons landje he, en als vrouw zal ik zeker heel hard voor haar supporteren. GO AN!

 
At 9/20/2006 12:29:00 p.m., Anonymous Lies said...

Ik begrijp niet waarom je op de vrouw schiet en niet op de omkadering. De vraag is waarom An geen goede fiets krijgt (of kan krijgen) en ik meen dat ze net dat wil aanklagen in de pers.

De vergelijking met amateurtriatleten die veel geld overhebben voor (te) duur materiaal, gaat toch totaal niet op. Iemand die geld heeft kan dat uitgeven aan duur materiaal.

Ik ken An goed en weet dat ze heel veel tijd en moeite in haar sport (nu wielrennen, vroeger lopen) heeft geïnvesteerd. Kunnen we het haar kwalijk nemen dat zij onvoldoende financiële middelen heeft om een dure tijdritfiets te kopen?

Toen ze startte met wielrennen (2 jaar geleden) heeft ze alles zelf moeten uitzoeken: een team vinden, zelf al haar materiaal kopen, een goede trainer zoeken...

Al na 1 jaar fietsen (vorig jaar) stond ze aan de start van het WK. Dit zegt toch wat over (trainings)mentaliteit en doorzettingsvermogen.

Bovendien is An geen profatlete (die waren blijkbaar niet goed genoeg voor het WK tijdrijden), maar moet ze elke dag gaan werken en haar verlofdagen gebruiken om sommige wedstrijden te kunnen meedoen, deelt ze een apartement om de kosten te drukken,...

Niet iedereen is rijk geboren of heeft sponsors die 'eender wat' betalen.

Als vrouw (kleine gestalte)kun je ook niet zomaar even een fiets lenen van een mannelijke atleet.

Ik begrijp ook niet dat je dat materialisme aanmoedigt. Een sport als triatlon heeft dat inderdaad heel sterk: allemaal geweldig duur materiaal en dat voor gewone amateurs. Deze mentaliteit beperkt de instroom in triatlon. Dat is spijtig en moet niet aangemoedigd worden.

Het is niet de schuld van An dat ze snel met (haar oude) fiets kan rijden. Het is wel spijtig dat ze niet over hetzelfde materiaal kan beschikken als de rijke 'amateur- triatleten'.

Het gelijkstellen van de kostprijs van het materiaal met de mentaliteit of capaciteiten van een atleet is toch een zeer spijtige uitschuiver!

 
At 9/20/2006 01:45:00 p.m., Anonymous Haar fiets kraakt niet said...

Ik heb die zin nergens teruggevonden in het artikel, dus toch eerst een beetje beter lezen vooraleer je commentaar geeft.

 
At 9/20/2006 01:48:00 p.m., Anonymous Anoniem said...

sorry Paul, maar niet alles afkraken ...

 
At 9/20/2006 02:31:00 p.m., Anonymous Anoniem said...

weeral iets bijgeleerd op deze blog.
veel kans dat het om een zeurtrien ging paul maar blijkbaar toch niet.
respect an, laat em rammelen en vergeet uw fietsbroek niet (aldi 7 euro).

jan

ps: iedereen vraagt nu af of an een knappe is...

 
At 9/20/2006 02:35:00 p.m., Blogger TomEricFlip said...

Deze reactie is verwijderd door een blogbeheerder.

 
At 9/20/2006 02:36:00 p.m., Blogger TomEricFlip said...

ik heb het artikel gelezen in de standaard en ik vind het een mooie reclamestunt voor het vrouwelijk wielrennen. Nu weet iedereen dat dit ook bestaat en wat de problematiek is.

Wat de fiets betreft zou ik al lang een gesponsorde fiets hebben indien ik geselecteerd zou worden voor een WK. Dank zij het artikel zal dit An nu ook wel lukken.

Go An !

 
At 9/20/2006 04:01:00 p.m., Anonymous lies said...

An werd 26-ste op haar eerste WK tijdrijden.

Geen wereldprestatie, maar na 2 jaar fietstraining zijn er waarschijnlijk weinig atleten die dit haar nadoen.

Nog even over die gesponsorde fiets. An zal wel een fiets (in bruikleen) van haar team gekregen hebben, denk ik. Ze zullen wel tijdritfietsen hebben. Maar om als vrouw gratis aan topmateriaal te geraken - zelfs al rijd je op een WK - wens ik iedereen veel succes. Dergelijke vliegmachine's staan niet altijd in jou maat in de vitrine van de fietsenwinkel om de hoek.

De zus van loper Koen Van Rie rijdt ook nog de wegrit, samen met enkele Belgische prof. wielrensters.

 

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home