woensdag, september 20, 2006

Coachingprincipe

Ik krijg - terecht - na mijn blog “wedstrijdspirit” in een aantal comments behoorlijk wat tegenwind. Ook mijn vrouw vindt dat ik wel te scherp uit de hoek ben gekomen. Dit alles is voor mij meer dan voldoende om mijn mening toe te lichten, en zo nodig ook mijn excuses aan te bieden. Het interview met wielrenster An Van Rie was voor mij een kapstok om een – in mijn ogen - belangrijk coachingsprincipe aan te kaarten. Als je naar een kampioenschap gaat, dan ga je met de mogelijkheden die je hebt, en daar maak je dan het allerbeste van. Het heeft geen zin om, net vóór zo’n belangrijke wedstrijden nadelen en problemen die al veel langer gekend zijn op tafel te gooien, noch door een atleet, noch door de coach. Hierdoor verliest die atleet al onmiddellijk een groot gedeelte van zijn mogelijkheden. Soms kunnen die nadelen wel gebruikt worden door een coach om de druk weg te nemen, in de zin van “je doet wat je kunt, rekening houdende met het feit dat je niet dezelfde mogelijkheden hebt als je tegenstrevers.” Vanuit mijn eigen gedrevenheid, en mijn ervaring met atleten die ook met beperkte mogelijkheden zwaar geïnvesteerd hebben in hun carrière, in eerste fase zonder enige sponsoring, heb ik in mijn blog te weinig rekening gehouden met de inspanningen die An Van Rie zich zeker heeft getroost om op zo korte tijd haar huidige niveau te bereiken en een selectie te verdienen voor dit wereldkampioenschap. Waarvoor dus mijn excuses.

7 Comments:

At 9/20/2006 08:08:00 p.m., Anonymous bo said...

ik wilde net nog een comment doorsturen n.a.v. het vorige blogje, maar 't is niet meer nodig, ben blij dat uw vrouw ze ook leest Paul, want er is hier nog niet echt veel over vrouwelijke topsporters geschreven (tja, tenzij over onze vedetten in de atletiek), dus als er dan toch eens een blogje tussensluipt over vrouwen, zou het wel fijn zijn als het eens iets positiefs is.
Bo

 
At 9/20/2006 09:21:00 p.m., Anonymous patrick said...

Van Rie is niet dom... De rest vh jaar kijken journalisten niet om naar het vrouwenwielrennen en ze heeft het WK dus handig als platform gebruikt om haar situatie toe te lichten. Wellicht beschikt ze een olgende keer wel over topmateriaal... Eddy Merckx, niks op overschot ;-) ?

 
At 9/20/2006 10:46:00 p.m., Anonymous Anoniem said...

Paul,

Ik kan zowel u als An begrijpen. Het is inderdaad niet echt een goed moment om u daar zorgen over te maken voor een belangrijke wedstrijd. Je kan beter proberen je in beeld te krijgen door een goede prestatie. Aan de andere kant is het misschien inderdaad een kans om eens je ongenoegen te uiten.
Maar An is zeker niet alleen. En om de top te bereiken moet je grotendeels eerst zelf heel wat investeren (de meesten toch). Er zijn ook heel wat mannen in het mountainbiken en de triatlonwereld die goed presteren en het vooral met eigen middelen moeten redden. Sommigen hebben lang ook met een 'krakende' fiets gereden en na jaren sparen kunnen ze eindelijk met een 'beter' machien voor de dag komen. Vele goede mountainbikers en triatleten moeten hun sport ook zien te combineren met hun werk. Zo ken ik iemand die onlangs zeer goed gepresteerd heeft op een EK en ook nog nooit een fiets helemaal gratis gekregen heeft.
Trouwens de vergelijking met de 'rijke' triatleten en hun dure fietsen gaat ook niet helemaal op. In de wieler- en mountainbikewereld loopt of liever rijdt het er ook vol van mensen die met de duurste en lichtste fietsen rondlopen terwijl ze zelf een groot aantal grammen teveel wegen. Hebben ze ongelijk? neen, ieder zijn hobby en zijn pleziertje.

 
At 9/21/2006 09:35:00 a.m., Anonymous Mieke said...

toevallig ook gelezen in diezelfde krant
goud tijdrit mannen : 12.000 euro
goud tijdrit vrouwen : 1.500 euro
natuurlijk een andere discussie
in triatlon is het prijzengeld veelal gelijk wat je als vrouw in staat stelt om gelijk te investeren in je sport als de mannen
An is een stuk groter dan mij, anders had ze mijn tijdritfiets mogen lenen die ik met mijn prijzengeld heb kunnen kopen

feb 05 sliepen we samen op de kamer op het startweekend van het lottodamesteam, onwennige neofieten in het wielermilieu, beiden met een andere sportachtergrond, ietwat vervreemd tussen het jonge geweld
we stonden versteld van het amateurisme, het gebrek aan gedrevenheid ook
ik zelf had vrij snel begrepen dat ik er nooit zou aarden en heb me verder gefocust op tri/duathlon, An heeft veel en hard getraind en bleek snel zeer getalenteerd en na enkele maanden had ze al een aantal selecties en mooie prestaties op zak

met de resultaten van een inspanningstest had ze moeten leuren, bedelen voor een ploeg die haar een kans gaf
die test en haar licentie moest ze zelf betalen om zichzelf verkocht te krijgen, in ruil voor 2 koersbroeken en een trui, dat is het vrouwenwielrennen in België
haar Trek triple had ze zelf gekocht, 750 euro voor zover ik het me kan herinneren

begin dit jaar deden we nog een duoMTBwedstrijd samen, een straffe madame, ze reed mij compleet in de vernieling, 2/3 van de mannen staarden haar verbaasd toen ze werden voorbij geflitst
toen vertelde ze dat ze nog steeds wachtte op haar winstpremies van 2005 (we spreken over iets in de grootte-orde van 5-10 euro voor een ereplaats)
ze had een aantal aanbiedingen gekregen, maar uit loyauteit voor de ploeg die haar de kans had gegeven, heeft ze die kans niet gegrepen
wel zelf 3 nieuwe sponsors binnen gehaald voor het team en daarmee een onkostenvergoeding los geweekt waarmee ze 2 keer per maand de benzinetank van haar gammel golfje kan voltanken

ik hoop dat ze me het niet kwalijk neemt dat ik dit hier allemaal publiceer, ik heb heel veel respect voor wat ze doet en tot nu toe heeft gerealiseerd
het beeld van wielrennen is dat van de Boonens van deze wereld, ik heb de realiteit bij de dames gezien

anderzijds, we voelden ons verwend met onze gevulde sportzak toen, in het roeien betaalde ik 10 jaar terug bij een WK-selectie zelf de Belgische training en wedstrijdkledij en mijn dubbelpartner logeerde gewoon bij mij thuis; An had fantastische atletiekervaringen beleefd, keiharde stages met vrienden, zelf betaald in primitieve omstandigheden

maar Paul, je blog is ok
uit het krantenartikel kun je alleen verkeerde conclusies trekken, An vecht zich met haar beperkte middelen een weg en het motiveert haar eerder dan dat ze er gedeprimeerd van aan de start komt
of haar woorden letterlijk geciteerd zijn weet ik niet, het zal eerder verwondering zijn over het contrast met het grote geld

 
At 9/21/2006 09:47:00 a.m., Blogger Coach Paul said...

Beste Mieke,

zoals ik in mijn volgende blog schreef ben ik te vlug geweest, een beetje onbesuisd. Het was niet de bedoeling om An Van Rie af te breken of wat dan ook, ik ken haar trouwens niet. Het ging me over de manier hoe je naar een wedstrijd toeleeft: voor 100% met de middelen die je hebt.
Dat terzijd, ik kan alleen maar bewondering hebben voor sporters als An Van Rie, die blijkbaar het onderste uit de kan halen met eerder beperkte middelen!


Coach

 
At 9/21/2006 11:24:00 a.m., Anonymous Anoniem said...

coach,

ge zijt een grote meneer - echt waar ...

die excuses ... sjiek van u !!!

 
At 9/21/2006 12:17:00 p.m., Anonymous Anoniem said...

Zo hebben we ook het mooie verhaal achter Ann leren kennen.

 

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home