zondag, augustus 13, 2006

Eer

Ik ben mijn “carrière” als trainer in 1989 eigenlijk begonnen in de motorcross, hoewel ik toen ook al de latere meervoudige Belgisch triatlonkampioen Kris Mariën onder mijn vleugels had. Het waren schitterende, gouden jaren. Ik maakte als trainer van Eric Geboers zijn laatste wereldtitel mee. Ondertussen werkte ik ook met de Amerikaan Donny Schmitt die onderdak had gevonden in het Suzukiteam van Sylvain Geboers, de broer van Eric. Tweemaal wereldkampioen in de 125 cc, en later nog eens in de 250 cc waren het resultaat. Na Eric Geboers kwam Georges Jobé, helemaal weggedeemsterd na zijn vroegere drie wereldtitels. Niemand geloofde nog in Georges, alleen zijn vrouw Fabienne en ikzelf. Driemaal per week kwam Jobé trainen in Mol, niks was hem te veel. En zie, hij werd nog tweemaal wereldkampioen in de 500 cc-klasse. Eric, Donny en Georges, complete atleten, en vooral, keiharde werkers. Lopen, fietsen, zwemmen, krachttraining, het stond allemaal in hun schema. Op het einde van de jaren tachtig werke ik ook met een aantal jonge crossers, talenten zoals dat heet. Onder hen de piepjonge Stefan Everts, toen zowat zestien jaar, en al onder contract in het Suzukiteam. Stefan was getalenteerd, altijd goedlachs en vriendelijk, maar ook een speelvogel. Als beginnend coach had ik toen waarschijnlijk te weinig psychologisch doorzicht, want vandaag moet ik heel nederig bekennen dat ik in die tijd wel eens gedacht heb dat Stefan, omwille van in mijn ogen te weinig doorzettingsvermogen, nooit het palmares van zijn vader zou evenaren. Onze wegen gingen uiteen, en de speelvogel verdween. Stefan trainde als een bezetene, en werd de aller- , maar dan ook allerbeste in zijn sport. Ik had het verkeerd ingeschat, helemaal verkeerd. Als we mekaar nog eens tegenkomen, dan zie ik weer die vriendelijke en goedlachse gast, ondanks alle titels en glorie dezelfde gebleven. Schitterend. Nu weet ik dat het een eer is om, al is het heel lang geleden, al is het kortstondig geweest, al is mijn inbreng in zijn latere carrière nihil geweest, met zo’n kampioen te kunnen werken.

3 Comments:

At 8/14/2006 08:34:00 a.m., Anonymous Anoniem said...

Stefan is inderdaad de allerbeste. Jammer dat hij ermee stopt!

 
At 8/14/2006 09:04:00 a.m., Anonymous Anoniem said...

Paul,

als kind keek ik al op naar jou als coach maar ook als triathleet, je was behoorlijk goed herinner ik me.
Wat ik niet met zekerheid wist totdat ik je blog ontdekte, is dat je zoveel respect hebt voor zó veel (top)sporters in totaal verschillende sporten. Ik vind het echt super.
Grtz
Bo

 
At 8/14/2006 02:39:00 p.m., Anonymous Anoniem said...

"In der beschrankung zeigt sich der meister"

 

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home