zondag, juli 23, 2006

Landissyndroom

Peter Croes. Ambitieus, gebeten, een doordrijver. Niet altijd even gemakkelijk in de omgang, een beetje eigenwijs ook. Enkel tevreden met echt goede resultaten. Hard werkend, erkentelijk en getalenteerd. Vooral ook eerlijk tegenover zichzelf en anderen, zich nooit verstoppend achter goedkope excuses. Slecht is slecht, punt. Iedere coach wil wel zo'n atleet. Vandaag nam hij deel aan een wereldbekerwedstrijd triatlon in het Canadese Corner Brook. Na de mindere prestatie tijdens de wereldbekerwedstrijd in Madrid, en na het debacle tijdens het Europese kampioenschap was een top-10 plaats, ondanks een onwaarschijnlijk sterk deelnemersveld, meer dan wenselijk. Niet alleen zijn BLOSO-statuut staat immers op de helling. Ook het verlengen van een aantal sponsoringscontracten is verre van evident. Vooraf had ik samen met Peter en zijn vader de wedstrijdtactiek doorgenomen. Aangezien de loopcapaciteiten van Peter nooit tot hun recht kwamen wegens een te groot strijdershart tijdens het fietsonderdeel, en daaruit volgend nodeloos en nutteloos krachtenverlies, was de opdracht deze keer heel duidelijk: geen trap te veel tijdens het fietsen, en dan de gashendel helemaal open tijdens de afsluitende tienkilometerloop. Ik kon het verloop van de wedstrijd live volgen op internet. Na enkele kilometer fietsen was het weer prijs. Peter Croes in de aanval, samen met landgenoot Axel Zeebroeck en de Nieuwzeelandse topper Kris Gemmell. Ik vloekte binnensmonds, en ook zijn vader voelde zich machteloos, zo ver van het gebeuren. "Ik denk dat ik nu wel de handdoek gooi" , zei hij me. Hoewel, naargelang de wedstrijd vorderde, en de voorsprong opliep, begon ik te geloven in de juiste beslissing van Peter. Hij begon in derde positie aan het looponderdeel, achter de ongenaakbare Gemmell, en met ongeveer 2 minuten voorsprong op het beste wat de triatlon te bieden heeft op deze afstand. Peter hield vrij goed stand, en hij sleepte een haast miraculeuze zesde plaats uit de brand, op één minuut van de winnaar, en op amper 17 sec van de Spanjaard Rana, gewezen Europees kampioen. Een schitterend resultaat tussen de wereldtop, en plots, na een paar ontmoedigend slechte resultaten, een beetje onvoorzien weer mooi op koers naar de Olympische Spelen in 2008. Ik noem dergelijke onverwachte kantelingen voortaan het "Ladissyndroom". Maar toch, daar sta je dan als coach. Tevreden met het resultaat van een atleet die, gelukkig, zijn kas heeft geveegd aan de vooropgestelde en goed geargumenteerde richtlijn. Best dat ik zelf niet daar was, ik zou hem van zijn fiets geschreeuwd hebben, en hij zou dan misschien als vijftiende over de streep gekomen zijn. Fout. Zou ik niet iets anders gaan doen?

2 Comments:

At 7/24/2006 05:26:00 p.m., Anonymous marlon vanco said...

Hé Paul, er is een mooi alternatief, jij kan toch nog altijd stukjes schrijven. Dat moet je eventueel enkel jezelf afremmen, maar liever niet (wat ons betreft).

 
At 4/26/2007 12:06:00 a.m., Anonymous Anoniem said...

Looking for information and found it at this great site... Scattered red rose petals graphic American greeting wedding invitations wo ist ein lasik zentrum in meiner nahe An outdoor game called washers Adderall shelf-life Paris hilton videl Cruise vacation cruise only

 

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home