zaterdag, juni 24, 2006

Hard verdict

Tijdens het laatste weekend van juni is het jaarlijks verzamelen geblazen bij mijn ouders. Samen met mijn broers, neefjes en nichtjes wordt er dan gegeten en gedronken, gezeverd over alles en nog wat, soms ernstig, meestal uitbundig lachend. Meningen lopen uiteen, komen terug samen, worden bijgesteld of verhard. Er wordt nu eens partij getrokken voor de ene, dan weer voor de andere. We hebben gevoetbald, en meermaals waren we het oneens over de kant waarlangs de bal de denkbeeldige doelpaal was gepasseerd. Om klokslag 5 uur was voor mij de pret, althans gedeeltelijk, voorbij. Op dat ogenblik werd in het Franse Autun de start gegeven van het Europese kampioenschap triatlon. Peter Croes droeg er mijn en de Belgische hoop, en met minder dan een top-10 plaats kon ik, mocht ik niet tevreden zijn. Zowat om de 10 minuten werd ik op de hoogte gehouden door vader/trainer Etienne. Alles verliep volgens plan. Mee vooraan na het zwemmen, attent in de kopgroep tijdens het fietsen, meer zelfs, in de aanval, en misschien daarom daar al al te veel woekerend met zijn krachten. Een slechte wissel, pas als vijfentwintigste op weg voor de afsluitende 10 kilometer, met voor zich alleen grote namen. Peter knokte voor wat hij waard was, hij liep uiteindelijk wel zichzelf voorbij, maar veel te weinig anderen. Liggend op een brancard, verbonden met een baxter, probeerde hij het harde verdict te verwerken: negentiende, bij de twintig beste triatleten van Europa, maar hoe dan ook gewogen, en te licht bevonden. Ver beneden de verwachtingen, een heel eind buiten de resultaatverbintenis van BLOSO. Nadien was hij aan de telefoon eerlijk en hard voor zichzelf, zonder goedkope excuses, zich niet verschuilend achter leeftijd of de term "belofte", wetend en beseffend dat de Olympische droom weer ver, maar nog niet onbereikbaar, weg is. Het is nu tijd voor grondige analyses, mogelijk voor het bijstellen van doelen en verwachtingen. Ach, het hoort er allemaal bij, vooral wanneer een atleet gedreven wordt door een tomeloze ambitie, wanneer de lat hoog wordt gelegd, wanneer misschien de grens tussen realiteit en droom is vervaagd. En volgende week is het weer een wedstrijd. De Marc Herremans Classic in Antwerpen. Peter neemt het daar op tegen Normann Stadler, Spencer Smith, Rutger Beke, Luc Van Lierde, Marino Van Hoenacker, Andrew Johns, Steffen Liebetrau, Richie Cunningham ... Het wordt weer knokken en bikkelen.

2 Comments:

At 6/25/2006 08:15:00 a.m., Anonymous sas said...

en toch moet ge 't maar doen, hij zal zich nog wel tonen

 
At 6/25/2006 10:19:00 a.m., Anonymous mathieu said...

mooie prestatie toch van peter! alles geven terwijl je weet dat je je doelstelling toch niet kan halen... het typeert een echt vechter!!

 

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home