dinsdag, mei 16, 2006

De coach en de GSM

Ik heb, op zijn zachtst uitgedrukt, een tamelijk druk bestaan. Zonder het begrip van mijn vrouw zou het me onmogelijk lukken op al die verschillende fronten actief te zijn. Zij is zonder meer mijn onvoorwaardelijke steun en toeverlaat. Vanmorgen, bij het ontbijt, zei ik (nog maar eens) wat een gelukkig man ik wel was met zo'n dame aan mijn zijde. "En toch ben ik niet uw nummer één", antwoordde ze, me recht in de ogen kijkend. Dit was een reactie die kon tellen, zo midden in een grote hap muesli (gezond ontbijt voor alles). Zelfs als je recht in de schoenen staat is zo'n antwoord voldoende om je stresshormonen, in vakterminologie cortisol en adrenaline genoemd, in een rotvaart door je bloedvaten te voelen razen. "Ik kom zelfs niet op numer twee" ging ze genadeloos verder. "Eerst staat je gsm, dan je computer, en dan kom ik, misschien toch. Als je atleten je opbellen, dan laat je onmiddelijk alles vallen, waar je ook bent, met wie je ook praat." Eigenlijk zat daar, als ik eerlijk ben, minstens een grond van waarheid in. Een gsm is een onmisbaar attribuut geworden van een coach die zijn vak ernstig neemt. Coachen is immers veel praten met en nog meer luisteren naar je atleten. Coachen is samen met je atleten trainingen en wedstrijden analyseren. Coachen is zoeken naar oplossingen bij gebrekkige recuperatie en bij blessures. Coachen is de wedstrijdtactiek bespreken, samen gelukkig zijn bij een overwinning en samen even ongelukkig zijn bij een nederlaag. Coachen is nu eens de druk opvoeren, dan weer de druk wegnemen. Coachen is je atleet nu eens aanvuren, dan weer temperen. Coachen is voedingsadvies geven, bloedwaarden analyseren, trainingsschema's maken, hartslagzones bepalen, melkzuurtesten afnemen, soms met kleine leugentjes achter de waarheid komen. Coachen is twijfels wegnemen door je eigen twijfels te verstoppen. Coachen is het maximale rendement uit je atleet halen. Coachen is .... vermoeiend.

3 Comments:

At 5/16/2006 05:53:00 p.m., Blogger Wim said...

En vooral : coachen is plezant !

Of dat moét het toch zijn als je bereid bent zo intens mee te leven met de prestaties van de atleten.

Misschien moet je vrouw het beschouwen als een uit de hand gelopen hobby. En dat je anders toch maar op café zou gaan zitten, of zo.

 
At 5/16/2006 10:45:00 p.m., Blogger Achieltje said...

Coachen blijkt dus ook wel topsport, dag en nacht klaarstaan voor je atleten, op en top werken aan hun trainingen; prachtig wat je doet met al je atleten. Hoor het Sven Nys zo graag zeggen: dit was het plan van mij en trainer Paul.
Het lijkt bijna op een tweede huwelijk... Net als Sven en al je andere atleten behoor je tot de wereldtop!!!

 
At 5/18/2006 02:21:00 p.m., Blogger Geert Gitaar said...

ik voel me vereerd ;-) ;-) ;-)

 

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een link maken

<< Home